Sýning heimildamyndarinnar, In the land of the free í Bíó Paradís
Íslandsdeild Amnesty International stendur fyrir sýningu verðlauna- heimildamyndarinnar, In the land of the free (2010) í Bíó Paradís, fimmtudaginn 19. nóvember kl. 20 í sal 2.
Íslandsdeild Amnesty International stendur fyrir sýningu verðlauna- heimildamyndarinnar, In the land of the free (2010) í Bíó Paradís, fimmtudaginn 19. nóvember kl. 20 í sal 2.
Nú styttist óðum í hið árlega bréfamaraþon þegar hundruð þúsunda koma saman og skrifa bréf til stjórnvalda um heim allan sem brjóta mannréttindi og senda kveðjur til þolenda brotanna.
Á hverju ári í kringum 10. desember setja hundruð þúsunda einstaklinga, frá 150 löndum og landsvæðum, nafn sitt á milljónir bréfa og korta til stjórnvalda sem brjóta mannréttindi og þrýsta á umbætur.
Dauðarefsingin er enn notuð í „stríðinu gegn fíkniefnum“ þar sem ískyggilegur fjöldi ríkja í heiminum tekur fólk af lífi vegna sakfellingar fyrir fíkniefnabrot en aftökurnar eru skýrt brot gegn alþjóðalögum, segir í yfirlýsingu Amnesty International í tilefni af alþjóðlegum degi gegn dauðarefsingunni 10. október.
Í rúmlega 50 ár hefur Amnesty International barist fyrir stjórnmálalegum og borgaralegum réttindum, þar á meðal réttarins til mannúðlegrar meðferðar handtekinna manna og til réttlátrar málsmeðferðar.
Undirbúningur fyrir einn stærsta mannréttindaviðburð í heimi, bréfamaraþonið, er hafin og í aðdraganda þess lítum við yfir farin veg og skoðum hvernig bréf þín höfðu áhrif á líf þolenda mannréttindabrota í kjölfar bréfamaraþonsins 2014.
Konungur Sádí Arabíu verður að synja staðfestingu á dauðadómi gegn ungum manni, Ali Mohammed Bagir al-Nimr, sem felldur var þegar hann var á barnsaldri.
Á heimsþingi Amnesty International í ágúst 2015 var samþykkt ályktun um að stjórn alþjóðasamtakanna marki stefnu varðandi mannréttindi vændisfólks. Í þeim mánuði hætti hópur fólks að starfa með Íslandsdeild samtakanna. Flestir í þessum hópi hættu á næstu dögum eftir að ályktunin var samþykkt þ.e. á tímabilinu 11.-20. ágúst síðastliðinn.
Þann 12. ágúst síðastliðinn fagnaði heimsbyggðin hinum árlega viðburði – alþjóðlega degi æskunnar. Það þótti kaldhæðnislegt að á þeim degi var lítil athygli vakin á því hverfandi rými sem ungir aðgerðasinnar hafa þar sem þeir í auknu mæli verða fyrir kúgun af hálfu stjórnvalda í mannréttindabaráttu sinni.
Deginum áður en Bernardo Abán Tercero átti að vera tekinn af lífi úrskurðaði dómstóll í Texas að fresta skyldi aftöku hans. Aftökunni var frestað svo rétturinn gæti skoðað hvort að saksóknari hafi lagt til vitni sem gaf falskan vitnisburð við réttarhöldin árið 2000.
Stundin er mörkuð af grafarþögn! Um heim allan eru þetta hefðbundin viðbrögð þegar líf fólks glatast í harmleik. Evrópa er ekki undanskilin þessum viðbrögðum þegar harmleikur hefur riðið yfir álfuna eða skollið á strendur hennar eins og nú er, þar sem þúsundir flóttamanna og farandfólks, hafa glatað lífi sínu.
Sýnin var sláandi þegar ég kom í þorpið Idomeni, nálægt grísku landamærunum að Makedóníu.